Προτεινόμενο βιβλίο για αυτή την εβδομάδα !!

στις

215682.jpg

ΥΠΟΘΕΣΗ (Από το οπισθόφυλλο)

Κάτι από τη δική σου γιαγιά ή τον δικό σου παππού καλείσαι να εντοπίσεις διαβάζοντας αυτό το βιβλίο. Γιατί ενώ τα πρόσωπά τους είναι για τον καθένα διαφορετικά, οι ρόλοι κατά βάθος είναι ίδιοι. Ίσως πάλι συναντήσεις εκείνο το εγγόνι που έχεις καλά φυλαγμένο στις παλιές σου μνήμες. Μέσα από τραγούδια, χρώματα, μυρωδιές, συναισθήματα, παραστάσεις και βιώματα, μπορεί να θυμηθείς πώς ήταν το καταφύγιο της δικής σου κρυμμένης αθωότητας. Γιατί το πιο ανθεκτικό σπίτι μας, είναι τελικά οι παιδικές αναμνήσεις.

ΑΝΑΛΥΣΗ

Το βιβλίο αποτελεί ωδή στην ανιδιοτελή αγάπη της γιαγιάς και τους τρόπους που προσπαθεί να τη δείξει προς το εγγόνι της μέσα από τη λαϊκή σοφία τους συμβολισμούς, τις μυρωδιές μα περισσότερο από το παράδειγμα. Ουκ ολίγες φορές η γιαγιά Μαρία μέσα από τη διήγηση στο βιβλίο γίνεται θυσία για τον εγγονό της Κώστα όπως όταν στα σκοτεινά μονοπάτια του χωριού μετά το πανηγύρι χάνει την ισορροπία της κατρακυλά όμως δε σκέφτεται τον εαυτό της αλλά μήπως έχει πάθει τίποτα αυτός.

Ο Κώστας από μικρός δεν αφήνει ανεκμετάλλευτο το θησαυρό που κρύβει μέσα της. Στην αρχή ρωτάει τα απλά μα τόσο σύνθετα:

  • «Γιαγιά τι είναι αγάπη;»
    Ένα μπαλόνι του απαντά, που όσο το γεμίζεις καλοσύνη αυτό φουσκώνει και πάει πιο ψηλά.
  • «Ποια είναι η πραγματική φτώχεια;»
    Όταν φοβάσαι κάθε μέρα και ώρα που έρχεται.
  • «Γιαγιά τι είναι ζωή;»
    Η ζωή είναι από τα χτες στα σήμερα, ερχόμαστε μαθητούδια με τις τσάντες στο σχολείο και ή προβιβαζόμαστε ή μένουμε στην ίδια τάξη ή αριστεύουμε του απαντά.

Ο Κώστας Μπέζας συνδυάζει εποχές, «Για μένα φθινόπωρο ήταν τα ρόδια που καθάριζε με υπομονή» αλλά και ημέρες με αυτή, «Η Κυριακή ήταν μυρωδιά από το φαγητό της στη γάστρα, όχι ημέρα».

Ο κώδικας επικοινωνίας δεν έχει μόνο λόγια όπως το αισθαντικό «ψυχή γραμμένη» που τον αποκαλεί αλλά σύμβολα και μυρωδιές σαν αυτή της ρίγανης που είναι σκληρή και μαλακιά μαζί, αγωνίστρια και μοναχική, δεν ζητάει τίποτα και δίνει τα πάντα. Μήπως η ρίγανη ήταν η ίδια η κυρία Μαρία;

Με τη μυρωδιά και την αφή εξάλλου ο Κώστας Μπέζας ξαναζωντανεύει την εποχή που ζούσαν ο παππούς και η γιαγιά του όταν μετά από χρόνια ανεβαίνει πάλι στο χωριό.

Φτάνει στο σπίτι και ακουμπά κάθε αυλακιά της μάντρας, τα ξύλα της πόρτας, τις ηπειρώτικες πλάκες και πριν εισέλθει στο παλιό σπίτι προσπαθεί να μυρίσει και να ακούσει. Βλέπει την καρυδιά που η γιαγιά του είχε δέσει μια κούνια για αυτόν, πιάνει τη ροδιά και θυμάται τα ρόδια που του καθάριζε η Μαρία και τελικά με μαγικό τρόπο επικοινωνεί μαζί της με «λόγια που το στόμα δεν γνωρίζει».

«Γιαγιά μη χαθούμε», της λέει.
«Δεν χάνεται η αγάπη μας, μόνο αλλάζει», του απαντά, «Θα είμαι ένα όνειρο, μια θύμηση ένα δάκρυ»

 

http://www.bookia.gr

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s