Αύριο θα είναι μια ίδια μέρα της Κούλας Αδαλόγλου

Πριν από δυο βδομάδες πέθανε και η τελευταία γριά του χωριού. Εκτός από την ίδια. Η δική της γριά, η Λενίτσα. Μία μία έκλεισαν τα μάτια τους, ένα ένα έκλεισαν και τα σπίτια από αυτή τη γειτονιά, όπου οι πιο πολλές γεννήθηκαν κι άλλες ήρθαν νύφες κι έφτιαξαν τα σπιτικά τους, έσφυζε από ζωή τότε, φωνές παιδιών, γλέντια. Ύστερα τα παιδιά έφυγαν, οι άντρες «έφυγαν» νωρίτερα από αυτές κι όσους έμειναν τους πήραν στις πόλεις, γιατί φοβούνταν τις ξένες που τους πλεύριζαν, έλεγαν, μην αλλάξουν χέρια οι κληρονομιές… Χορτάριασαν οι αυλές, κάθισαν οι στέγες. Σπάνια άνοιγαν τα σπίτια, σε κάποια γιορτή, το καλοκαίρι το απέφευγαν, γιατί έκανε ζέστη και θέριευαν τα κουνούπια.

Στις παραπέρα γειτονιές κάτι γινόταν, υπήρχε κίνηση, αυτοκίνητα, αγροτικά μηχανήματα, παιδικές φωνές, από τους Ρουμάνους και Αλβανούς κυρίως, που εγκαταστάθηκαν στο χωριό για αγροτικές δουλειές και ρίζωσαν. Όταν ο αέρας φυσούσε δυτικά, έφερνε μυρωδιές από το καφενείο-ταβέρνα που άνοιξε εκεί, κι έψηνε σουβλάκια ορισμένες φορές. Τα λιμπιζόταν, αλλά ποιος να πάει να της φέρει; Εδώ ούτε σκυλί γαύγιζε. Μόνον οι γάτες μπαινόβγαιναν, την εκνεύριζαν τελευταία, γιατί έρχονταν για φαΐ κι έφευγαν, ούτε λίγη παρέα, οι αχάριστες.

Την έκλαψε τη Λενίτσα, συνέχεια την κλαίει. Ακριβώς απέναντι, στην ανηφορίτσα του δρόμου καθόταν, με το χάραμα χαιρετιούνταν από το παράθυρο, έλεγαν την καλημέρα από την πόρτα, πηγαινοέρχονταν με ό,τι καλό έβγαζε ο κήπος της καθεμιάς ή με τη νοστιμιά που μαγείρεψαν, έπιναν το καφεδάκι τους, κάθονταν τα βράδια παρέα, γιατροπόρευε η μια την άλλη. Πάει και η Λενίτσα, που έτσι τη φώναζαν από μικρή, κι ύστερα και σαν παντρεύτηκε, και γιαγιά ακόμη, η γιαγιά-Λενίτσα.  Ίσως για το όμορφο, παιδικό της χαμόγελο. Η Λενίτσα της. Σέρνεται από δωμάτιο σε δωμάτιο, ζέστη, κλειστά τα παντζούρια, ξαπλώνει στον καναπέ με την τηλεόραση απέναντι και τον ανεμιστήρα παραδίπλα, έτσι θα έκανε και η Λενίτσα τέτοια ώρα, αυτή την ορμήνεψε. Κάνει να σηκώσει το τηλέφωνο, μπα τι έπαθα, σκέφτεται και μαζεύεται. Θα δροσίζεσαι εκεί που είσαι, άραγε;… Θα το τρώνε τα σκουλήκια το κορμάκι της…βαραίνει η σκέψη της να την καταποντίσει αλλά σάμπως της είχε απομείνει κρέας; Κόκκαλα μόνο τον τελευταίο καιρό.

Εκείνη τη στιγμή χτυπάει το τηλέφωνο και τη βγάζει από το βύθισμα. Μια μικραανιψιά της, είπα κι εγώ, λέει μέσα της ταραγμένη, την καλεί στη βάφτιση της κόρης της, στην κοντινή κωμόπολη. Δεν μπορώ, κορίτσι μου μ’ αυτή τη ζέστη να μπω στο λεωφορείο. Αν υπάρχει κάποιο αυτοκίνητο να με φέρει προς τα κει. Μικρή παύση. Καλά, βρε θεία, θα τα πούμε καμιά άλλη μέρα. Ένα γελάκι στην άκρη των χειλιών της. Βγήκε από την υποχρέωση, μονολογεί. Ωστόσο αυτή η συνομιλία τη συνεφέρνει, γυρίζει στην πραγματικότητα, αισθάνεται τον ιδρώτα, παίρνει την καρέκλα και βγαίνει έξω.

Ησυχία. Δρόσιζε, ένα ανεπαίσθητο αεράκι της έδινε ανάσα. Έδυε ο ήλιος. Χρώματα στον ορίζοντα. Ογδόντα χρόνια τη συντρόφεψαν αυτά τα χρώματα. Της άρεσε να κάθεται έξω αυτή την ώρα και να σκέφτεται, να λογαριάζει, να θυμάται, να γλιστρούν στο μυαλό της αποφάσεις.

Ησυχία. Ούτε άνθρωπος ούτε αυτοκίνητο. Βγήκαν τα πρώτα αστέρια. Αύριο θα είναι μια ίδια μέρα. Κάρφωσε το βλέμμα της στο βάθος του δρόμου. Προχωράει η νύχτα, τη σκεπάζει, κι αυτή κοιτάζει, ακίνητη.

 

Το ξέρω πως δεν είναι και το πιο ευχάριστο διήγημα που σας ανάρτησα αλλά δεν ξέρω μου έκανε κάτι σαν κλικ !  Είναι στενάχωρο και μελαγχολικό το ύφος του αλλά το θετικό που βρήκα προσωπικά σε αυτό μπορεί να κάνω και λάθος είναι ότι πρέπει καθημερινά να δείχνουμε την αγάπη μας και την ευγνωμοσύνη στα άτομα που αγαπάμε και να αφιερώνουμε χρόνο μαζί τους διότι κανείς δεν μας εγγυάται το αύριο !  


Πηγή: http://psychografimata.com/32010/avrio-tha-ine-mia-idia-mera/

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s