Ήρθε ο Λάζαρος, ήρθαν τα βάγια….

Είναι πολύ ωραίο να σου χτυπάνε την πόρτα και να βλέπεις δυο μικρά αγοράκια κρατώντας μια ξύλινη κουτάλα ντυμένη Λάζαρο και να σε  ρωτάνε << Να τα πούμε?>> Εγώ σαστισμένη για κάποια δευτερόλεπτα κοιτάζοντας αυτές τις φατσούλες να με κοιτάνε στα μάτια με  αγωνία περιμένοντας να ακούσουν από εμένα τι θα τους απαντήσω. Εντάξει δεν γινόταν να αρνηθείς …Με το που ξεκίνησαν να τραγουδάνε ¨Ήρθε ο Λάζαρος, ήρθαν τα βάγια…¨ να κοιτάω με χαμόγελο μια τα αγοράκια και μια το πόσο ωραία είχαν στολίσει και φτιάξει την κουτάλα με το άσπρο σεντόνι για να μοίαζει με Λάζαρο . Μέσα σε αυτά τα λίγα λεπτά μου ήρθαν αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια που φτιάχναμε και εμείς Λάζαρο και του ζωγραφίζαμε μάτια, στόμα και στο λαιμό του βάζαμε ένα κολιέ από λουλούδια που είχαμε  μαζέψει. Οι φωνούλες τους τόσο γλυκύτατες και αθώες …σε ταξίδευαν πίσω στο παρελθόν και το αναπολούσες. Είχα αρκετό καιρό να ακούσω κάλαντα και χάρηκα πολύ . Την ώρα που τους έδωσα το φιλοδώρημα τα ματάκια τους έλαμψαν και με ένα τεράστιο χαμόγελο μου ευχήθηκαν και του χρόνου . Ομολογώ πως ένιωσα ότι έκανα μια καλή πράξη μόνο και μόνο τα χαμόγελα που εισέπραξα ήταν σαν να μου γέμισαν τις μπαταρίες μου για όλη την ημέρα !

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s